సిద్ధ మంగళ స్తోత్రం

శ్రీమత్ ఆనంద శ్రీ విభూషిత
అప్పల లక్ష్మీ నరసింహ రాజ

శ్రీమత్ ఆనంద — ఇక్కడ కాసేపు ఆగి చూద్దాం.

శ్రీ — మంగళం, దైవ అనుగ్రహం, శక్తి.

ఆనందం — సాధారణమైన సంతోషం మాత్రమే కాదు. దైవ స్వభావంలోనే అంతర్లీనంగా ఉన్న ఆనందం.

శ్రీమత్ ఆనంద — దివ్య ఆనందంతో నిండినది, దివ్య ఆనందంలో ప్రకాశించేది.

అప్పల లక్ష్మీ నరసింహ రాజు అనే పేరును ఒక నిర్దిష్ట కాలంలో జీవించిన ఒక వ్యక్తి పేరుగా మాత్రమే చూడవలసిన అవసరం లేదు.

తరువాత వస్తుంది శ్రీ విభూషిత.

బయట నుంచి అలంకరించబడిన మహిమ మాత్రమే కాదు. అంతరంలో మేల్కొన్న దైవత్వం తనంతట తానే వెలుగుగా వ్యక్తమవడం.

మూడు స్థితులను దాటి వెళ్లే చైతన్యం, వాటితో తనను తాను గుర్తించుకోవడం నుంచి విముక్తమవుతూ, మూడవ గ్రంథి విప్పబడుతున్నప్పుడు — జాగ్రత్, స్వప్న, సుషుప్తి అనే మూడు స్థితులు మన సంపూర్ణ స్వరూపాన్ని నిర్వచించలేని స్థితికి చేరినప్పుడు — ఏదో ఒకటి లోపల ప్రత్యక్షమవడం ప్రారంభిస్తుంది.

ఒక వెలుగు.

ఒక కాంతి.

ఒక సన్నిధి.

దైవ మహిమ బయట నుంచి మనపై ఉంచబడినది కాదు.

ఆ మేల్కొలుపు సంభవించినప్పుడు, అది మరొక అనుభవం మాత్రమే కాదు.

శ్రీ విద్యాధరీ రాధా సురేఖా
శ్రీ రాఖీధర శ్రీపాద

విద్యాధరీ — వెలుగునిచ్చే దివ్య జ్ఞానం. పవిత్ర జ్ఞానాన్ని కేవలం కలిగి ఉండటం కాదు; జ్ఞానాన్ని ప్రసరింపజేయడం.

రాధా — సంపూర్ణ దైవ ప్రేమతో, పూర్తిగా దైవం వైపు తిరిగిన జీవచైతన్యం. దైవాన్ని ఆకర్షించే నిర్మలమైన భక్తి.

సురేఖా — వైరాగ్యం; స్వాధీనత భావం, అంటిపెట్టుకోవడం, ఆసక్తి నుంచి విముక్తి.

రాఖీ — దైవంతో ఏర్పడే పవిత్ర బంధం, ఆ బంధం ద్వారా ప్రవహించే రక్షణ.

జ్ఞానం దర్శించినప్పుడు, ప్రేమ వికసించినప్పుడు, వైరాగ్యం విముక్తి ఇచ్చినప్పుడు — సాధకుని చైతన్యం ఉన్నతమైన చైతన్య క్రమంతో సమన్వయమవుతుంది.

జ్ఞానం, దైవ ప్రేమ, వైరాగ్యం కలిసి పరిపక్వమైనప్పుడు, చైతన్యం దైవ శక్తికి ఒక పాత్రగా మారుతుంది.

మాతా సుమతి వాత్సల్యామృత
పరిపోషిత జయ శ్రీపాద

మాతా సుమతి — ప్రకాశవంతమైన, సద్భావంతో కూడిన ఉన్నత అవగాహన వైపు చూపించే తత్త్వం.

మాత అంటే కేవలం శారీరక తల్లి మాత్రమే కాదు. ఆమెను దయ — కరుణ, క్షమ — సహనం యొక్క స్వరూపంగా మననం చేయవచ్చు. ఆమెను శక్తి — దివ్య మాత యొక్క వ్యక్తీకరణగా కూడా చూడవచ్చు.

వాత్సల్యామృతం — షరతులులేని మాతృప్రేమ యొక్క అమృతం.

స్వాధీనపరచుకోని, లెక్కించని, బంధించని నిర్మలమైన మాతృప్రేమ. అది జీవాత్మను పోషిస్తుంది.

పరిపోషిత — పూర్తిగా పోషించబడి, సంపూర్ణతకు తీసుకురాబడినది.

స్వాధీనత లేకుండా, లెక్క లేకుండా, షరతు లేకుండా ఇలాంటి అనంతమైన ప్రేమను ధరించగలిగినప్పుడు, హృదయం ఒక పవిత్రమైన శక్తి క్షేత్రంగా మారుతుంది.

ఆ అవతరణ కేవలం అప్పుడు జరిగిన విషయం కాదు.

ఇప్పుడూ సంభవించగల విషయం.

సత్య ఋషీశ్వర దుహితానందన
బాపనార్య నుత శ్రీచరణ

సత్యం — పరమార్థ సత్యం, మార్పులేనిది, నిత్యమైనది.

ఋషీశ్వర — కేవలం సత్యం గురించి ఆలోచించేవాడు కాదు; సత్యాన్ని ప్రత్యక్షంగా దర్శించే ద్రష్టగా మరియు చైతన్యాన్ని నడిపించే స్థితిగా మననం చేయవచ్చు.

బాపనార్యను కేవలం శ్రీపాద అవతరించిన వంశపారంపర్యంలో దైవ పాదాలను స్తుతించిన ఒక చారిత్రక ఋషిగా మాత్రమే చూడవలసిన అవసరం లేదు.

నుత — ప్రత్యక్ష అనుభూతి నుంచి పుట్టిన స్తుతి, గుర్తింపు.

సత్యాన్ని కేవలం నమ్మడం కాకుండా ప్రత్యక్షంగా గుర్తించినప్పుడు; ఆలోచన, మాట, కార్యం ఒకే దిశలో నిలిచినప్పుడు; దైవ పాదాలలో శరణాగతి సంపూర్ణమైనప్పుడు — చైతన్యం పరమాన్ని స్వీకరించగల పాత్రగా మారుతుంది.

సవితృ కాఠక చయన పుణ్యఫల
భారద్వాజ ఋషి గోత్ర సంభవ

సవితృ — సూర్య తత్త్వం; దివ్య వెలుగు, మేల్కొలుపు శక్తి.

కాఠక — పవిత్రమైన శబ్దం, వేదపారంపర్యం, దైవజ్ఞాన ప్రసారం.

చయనను కేవలం బాహ్యంగా యజ్ఞవేదికను నిర్మించడం, సమీకరించడం అనే అర్థంలో మాత్రమే కాకుండా, అంతర్గత జీవనాన్ని క్రమంగా సమీకరించి పవిత్రం చేసే అంతర్యజ్ఞంగా మననం చేయవచ్చు.

పవిత్ర స్మరణ, నిజమైన హృదయంలో దైవం కోసం కలిగే ఆర్తి — సంవత్సరాల చీకటి తరువాత మానవ హృదయం వెలుగు కోసం తపిస్తుంది.

వెలుగు అనుగ్రహం కోసం కలిగే ఈ తపననే అంతర్యజ్ఞంగా చూడవచ్చు.

స్మరణ, నిజాయితీ, శరణాగతి, నిరంతర సమన్వయం ద్వారా ఆ అంతర్యజ్ఞం పవిత్ర అగ్నిలా పేరుకుపోతుంది.

పుణ్యఫలం — పుణ్యానికి, సత్కర్మకు, నిరంతర అంతర సమన్వయానికి లభించే ఫలం.

అలాంటి నిరంతర సమన్వయానికి ఫలం ఋషి చైతన్య పరంపర ద్వారా పరిపక్వమవుతుంది.

ఋషి కేవలం సమాచారాన్ని కలిగి ఉన్నవాడు కాదు.

చూసేవాడు.

పవిత్ర స్పందన ద్వారా వెలుగును పెంపొందించి, సత్యంగా జీవించినప్పుడు, పేరుకుపోయిన పుణ్యం అవతరణగా పరిపక్వమవుతుంది.

దో చౌపాతి దేవ లక్ష్మీ
ఘన సంఖ్య బోధిత శ్రీచరణ

ఈ పంక్తి సంఖ్యల ద్వారా, విశ్వ క్రమం ద్వారా మరో అంతర్ముఖ ద్వారాన్ని తెరుస్తుంది.

గణ — విశ్వంలో వ్యక్తమయ్యే అనేక చైతన్య శక్తులుగా మననం చేయవచ్చు.

లక్ష్మీ — విశ్వ క్రమాన్ని వ్యాపించి, పోషించే దైవ అనుగ్రహంగా మననం చేయవచ్చు.

బోధిత — దైవ ప్రకటన ద్వారా, ప్రత్యక్ష అంతర గుర్తింపు ద్వారా ఉదయించే జ్ఞానం.

సంఖ్యా క్రమాన్ని ఇలా మననం చేయవచ్చు:

ద్వైతం (2) నుంచి, నాలుగు అంతస్తుల అనుభవం (4) ద్వారా, మాయా క్షేత్రంలో (8) ప్రకాశించే నిత్య సత్యం (9) వైపు చైతన్యం ప్రయాణిస్తుంది.

అనంతం అనేక రూపాలుగా వ్యక్తమవుతుంది. కానీ శరణాగతి స్థితిలో ఆ అనేకత్వం ఒకే సమగ్ర క్రమంగా అర్థమవుతుంది.

నాలుగు శరీరాల పరిమితులను దాటినప్పుడు, ద్వైతం అధిగమించబడుతుంది. మాయా క్షేత్రం ఇక పరమాధికారిగా ఉండదు.

శ్రీపాద ఆ సత్యాన్ని బోధించే గురువు మాత్రమే కాదు.

పుణ్య రూపిణీ రాజాంబ సుత
గర్భ పుణ్యఫల సంజాత

పుణ్య రూపిణీ — పుణ్యమే రూపంగా వ్యక్తమైనది.

రాజాంబ — పవిత్ర స్త్రీ తత్త్వం; రాజమాతగా, సద్గుణాల స్వరూపంగా మననం చేయవచ్చు.

గర్భం — శిశువు పెరిగే స్థలం మాత్రమే కాదు; ఒక క్షేత్రం — దైవం అవతరించగల పవిత్రమైన అంతర క్షేత్రం.

సుత — సంతానం. కానీ మననంలో అది పవిత్రమైన శక్తి క్షేత్రం నుంచి ఉద్భవించే దైవ అనుగ్రహం లేదా ఆధ్యాత్మిక శక్తిని కూడా సూచించవచ్చు.

పుణ్యఫలం — దీర్ఘకాలిక పుణ్యం, నిస్వార్థత, అకర్మకు లభించే ఫలం.

సత్ప్రవర్తన, శుభ ఆలోచన, అకర్మ ద్వారా హృదయం శుద్ధి చెందినప్పుడు అది ఒక పాత్రగా మారుతుంది.

పవిత్ర క్షేత్రం సిద్ధమవుతుంది.

దైవ అవతరణకు సిద్ధమైన క్షేత్రంలోనే ఆ దివ్య ప్రకటన జన్మిస్తుంది.

సుమతి నందన నరహరి నందన
దత్తదేవ ప్రభు శ్రీపాద

సుమతి — శుద్ధమైన చంద్ర గుణాన్ని, ఇడాతో అనుబంధించబడిన అంతర నాణ్యతగా మననం చేయవచ్చు.

సుమతి అనే పదమే నాడిని సూచిస్తుందని కాదు. ఇడా ప్రవాహం సమతుల్యమై, సత్కర్మ ద్వారా శుద్ధి చెందినప్పుడు కలిగే చైతన్య గుణంగా సుమతిని మననం చేయవచ్చు.

నరహరి — మేల్కొన్న సూర్య చైతన్యం, పింగళతో అనుబంధించబడిన చురుకైన, ప్రకాశవంతమైన దైవ పురుష శక్తిగా మననం చేయవచ్చు.

అట్రి, అనసూయలు కూడా ప్రతి మనిషిలో నిద్రిస్తున్న తత్త్వాలుగా భావించవచ్చు. కర్మ, ఆలోచన, శరణాగతి ద్వారా అవి మేల్కొనగలవు.

ఇడా, పింగళ అనే పరస్పరపూరక ప్రవాహాలు సమతుల్యంగా, సమన్వయంగా మారినప్పుడు, చైతన్యం మధ్య మార్గమైన సుషుమ్నలో ప్రవహించడానికి అవకాశం ఏర్పడుతుంది.

ఆ సమన్వయం ద్వారా ఉద్భవించేది దత్త — ప్రపంచానికి తనను తాను ఇచ్చే దైవత్వం.

దత్తదేవ — దైవ అనుగ్రహం దిగివచ్చే స్థితిగా, లేదా ప్రపంచంపై కరుణతో మధ్య నాడి ద్వారా పైకి మేల్కొనే దివ్య శక్తిగా మననం చేయవచ్చు.

ప్రభు — ప్రభువు, విశ్వాధిపత్యం, మార్గనిర్దేశం చేసే దివ్య కాంతి.

పీఠికాపుర నిత్య విహార
మధుమతీ దత్త మంగళ రూప

పీఠికాపురం బాహ్య క్షేత్రం కూడా, అంతర క్షేత్రం కూడా.

అది దైవ సన్నిధితో నిండిన పవిత్ర భౌగోళిక క్షేత్రం. అదే సమయంలో సాధకుని అంతరంలో ఉన్న పవిత్ర చైతన్య క్షేత్రంగా కూడా మననం చేయవచ్చు.

నిత్య విహార — కాలానికి, స్థలానికి పరిమితం కాని దైవ సన్నిధి. నిత్యంగా ఉండే దైవ చైతన్య నివాసం.

మధుమతీ — మేల్కొన్న చైతన్యంలో కలిగే మాధుర్యం; దైవ అవగాహన యొక్క అమృత రసం.

దత్త — ఇవ్వబడిన అనుగ్రహం.

మంగళ రూపం — మంగళకరమైన దివ్య అనుగ్రహ స్వరూపం; ప్రతి హృదయంలో అంతరంగా మేల్కొనడానికి సిద్ధంగా ఉన్న శక్తి.

చైతన్యం తన పవిత్ర కేంద్రంలో నిలిచినప్పుడు, అనుగ్రహం మాధుర్యంగా అనుభవమవుతుంది. ఆ మాధుర్యమే మంగళంగా వ్యక్తమవుతుంది.

అక్కడ దైవాన్ని కేవలం స్మరించడం కాదు.